1. Nie lubię się chwalić. Cieszą mnie osobiste sukcesy moje i bliskich mi osób, ale do szału doprowadzają mnie osoby, które przy pierwszym spotkaniu od razu zaczynają wychwalanie swoich cnót przede wszystkim. Rozumiem, że każdy chce się pokazać z jak najlepszej strony, ale... znajmy umiar. Często mam tak, że o niczym nie mówię, aż do całkowitego rozwiązania sprawy, nie wiem czemu. Żeby nie zapeszyć? Wysyłam prace na konkursy, milczę i czekam. Przychodzi czas wyników, uda mi się coś wygrać, cieszę się jak dziecko, ale nikomu nic nie mówię. Dziwne, ale taka już moja dzika natura. ;)
2. Jestem totalną hipochondryczką. Wyolbrzymiam i sama się nakręcam, chociaż tego nie cierpię. Coś zaczyna się dziać z moim ciałem, chociażby teraz, mam coś a la zajady w kącikach ust i już sobie wyobrażam Bóg wie co. Już sobie tyle razy wmawiałam, że chyba zaraz umrę, bo tak mnie brzuch boli, że pewnie mi wątroba wysiadła, bo jakieś plamy mi wyskoczyły na ciele po Grecji, to znając życie nowotwór skóry jest, bo tyle spędziłam czasu na słońcu, a codziennie zdarza mi się maksimum 5 minut na zewnątrz przebywać...
3. Nienawidzę, jak ktoś przy mnie chrupie chrupki. Kojarzycie "Flipsy"? Takie coś przypominające w smaku styropian? Brr! Nie mogę wytrzymać, jak usłyszę ten skrzyp przegryzanego chrupka w czyichś zębach. Aż mną telepie! To pewnie skojarzenie ze styropianem tak na mnie działa. Nie wiem od kiedy, ta moja nienawiść się zrodziła, pamiętam, że w dzieciństwie mi to w ogóle nie przeszkadzało, nawet budowaliśmy z tych "Flipsów" zwierzaki. Chrupek, ślina, chrupek i wychodziły jakieś żyrafy. :)
4. Kim to ja nie chciałam być, gdy byłam mała... Mało tych zawodów! ;) Moje zamiłowanie do majsterkowania i tym podobnych rzeczy sprawiło, że jako mała dziewczynka zawzięcie pomagałam Tacie przy układaniu ścieżki z kostek brukowych, chciałam mieć krzepę, to przenosiłam je z miejsca na miejsce, a ile frajdy z tym było... Koniec końców, opowiadałam wszem i wobec, że zostanę murarzem i nawet swój własny dom postawię. :) I nadal w głębi duszy w to wierzę! ;) Sobie będę łazić i układać pustaki na działce.
5. Zwierzęta towarzyszą mi od najmłodszych lat, ale w przeciwieństwie do mojego rodzeństwa, które wielbi koty (Siostra) i psy (Brat), ja kocham żółwie. Nawet nie wiecie, jak bardzo się cieszyłam, gdy spełniło się moje marzenie i dostałam na urodziny Tuptusia. Kochany, mały żółwik. Wspaniałe czasy... :) Szkoda tylko, że nie wiemy nadal czy zmarł śmiercią naturalną, czy przed zimą zapadł w sen przedzimowy (?) i zakopaliśmy go w ogródku... Mama twierdzi, że na pewno był martwy, ale ja nadal mam wyrzuty sumienia.
6. Dokładnie tydzień temu kupiłam pierwszy w życiu czteropak Żubra. Pani nawet o dowód nie poprosiła, widocznie ta moja powaga dorosłego bije po oczach ;D Albo tak staro wyglądam, who cares?;P Nie wzięłam dowodu ze sobą, a narzeczony siostry poprosił, żebym kupiła powyższy towar. Jak mi serce przy kasie waliło, aj! Pewnie w małym sklepiku osiedlowym to by nie przeszło, ale w dużym hipermarkecie, jak z płatka.
7. Jestem najgorszą marudą świata. Prawię sobie morały, rozkazuję głowie, żeby przestała myśleć i się sama nakręcać, a za dwa dni i tak marudzę. Mam pracę, ale mi się nie chce do niej chodzić, zaraz mi się w mózgu lampka ostrzegawcza pojawia, że:
a) nikt mnie nie zmuszał, żeby pójść pracować,
b) wielu ludzi marzy o tym, żeby zarobić w wakacje,
c) muszę cieszyć się z tego, co mam.
A ja za chwilę i tak swoje. Jakby mózg nie współpracował z językiem. Natura Polaka - marudy przewyższa. Koniec tej sagi na dzisiaj. Mam nadzieję, że ktoś będzie miał ochotę w to zagrać, serdecznie zapraszam wszystkim do wzięcia udziału w tej grze!
